TOSHNING ICHIDAGI SUV
46

Termezning qoʻyi mahallasida ikki qoʻshni yashardi — biri temirchi Orif, biri dehqon Salim.
Orif kuchli, qoʻllari temirdek qattiq, ovozi baland. Salim esa oddiy — kam gapirar, ohista yurardi.
Bir yil qattiq qurg’oqchilik keldi. Quduq qurib qoldi. Mahalla odamlari bosh qotirdi.
Orif dedi:
— Men toshni yoraman! Ichida suv bor deyishadi.
Katta bolg’ani oldi. Bir urdi — tosh qimirlamadi. Ikki urdi — yana. O’n urdi, yigirma urdi. Tosh bir joydan ham yorilamdi. Orif nafas rostlab, bolg’ani yerga urdi:
— Bu tosh temir ekan. Iloji yo’q.
Salim so’zsiz kelib, kichkina bolg’asi bilan toshning bir nuqtasiga ura boshladi. Bir xil joyga. Bir xil kuchda. Tinmay.
Mahalla odamlari kuldi:
— Salim, Orif uddasidan chiqolmadi, sen qayoqdan…
Salim indamadi. Uraveravardi.
Yuzinchi zarbada tosh yorildi. Ichidan tiniq suv chiqdi.
Orif unga tikilib qoldi.
Salim faqat shunday dedi:
— Sen kuchliroqsan. Men — toqatliroq.
Toshni yuz zarba yormaydi — yuzinchi zarba yoradi. Lekin u zarba uchun to’qson to’qqizini urish kerak.
2-kurs talabasi Xusanboy Abduraximov
