ВАТАНГА МУҲАББАТ – ҲАР БИР ИНСОННИНГ ҚАЛБИДАГИ НУРИ
26

Ватан — бу фақатгина географик ҳудуд эмас, балки инсоннинг руҳий ва маънавий ҳаётининг ажралмас қисмидир. Унда инсоннинг болалик хотиралари, тил ва урф-одатлари, тарих ва маданияти мужассам. Шу сабабдан, ватанга бўлган муҳаббат инсон қалбидаги энг юксак туйғулардан бири ҳисобланади. Бу муҳаббат туфайли одамлар ўз юрти учун жонини фидо этади, меҳнат қилади ва уни ривожлантиришга ҳаракат қилади.
Инсон табиатан ўзининг етиб келган жойига, унинг табиати ва муҳитига меҳр қўяди. Бу фитрий туйғу Ислом таълимотида ҳам алоҳида ўринга эга. Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳижрат пайтида Макка шаҳрини тарк этар экан, кўзларида ёш билан:
“Эй Макка! Сен менга энг севимли жойсан. Агар қавмим мени бу ердан чиқармаганида, сендан ажралмас эдим”, — деганлар.
Бу ҳадисдан ватанга муҳаббат Пайғамбаримизнинг сийратларида ҳам борлигини кўриш мумкин. Демак, ватанни севиш — иймон аломатларидан саналади.
Ватанга муҳаббат фақат сўзда эмас, амалда ҳам намоён бўлиши керак. Инсон ўз ватанини севса:
унинг тинчлиги ва тараққиёти учун фаол ҳаракат қилади;
ўз меҳнати, билими, интилишлари орқали фойдали фуқаро бўлишга интилади;
маданият ва қадриятларни асраб-авайлайди.
Айнан шу муҳаббат асосида миллатлар юксалиб, давлатлар мустаҳкамланади. Агар инсон ватанини қадрламаса, унинг ҳимоясида турмаса, у ҳолда жамият заифлашади ва ташқи хатарларга мойил бўлади.
Бугунги кунда глобаллашув туфайли айрим ёшлар ўз ватанига нисбатан бефарқликка йўл қўймоқда. Бу эса ахлоқий инқироз, иллатлар ва мафкуравий бўшлиқка олиб келади. Шунинг учун ҳар бир ота-она, устоз ва жамоатчилик ватанпарварлик тарбиясини болаликдан бошлаши зарур.
Бунинг учун:
тарихни ўргатиш,
миллий маданият ва қадриятларни севдириш,
меҳнатсеварлик ва фидойиликни сингдириш лозим.
Хулоса ўрнида айтиш лозимки, Ватанга муҳаббат — бу инсонни буюк ишларга илҳомлантирадиган руҳий кучдир. У қалбда уйғонганда, фақат фахр ва садоқат эмас, балки масъулият ҳам пайдо бўлади. Шу сабаб, ҳар бир юрт фарзанди ватанини севиш, уни муҳофаза қилиш ва равнақ топтиришни ўз ҳаётининг маъносига айлантириши лозим.
Саид ХУДОЙҚУЛОВ
Хожа Бухорий ислом таълим муассасаси ўқитувчиси
